Tuesday, 13 October 2026

هڪ دور جي ڪٿا (ڊاڪٽر غلام رسول سومري جي ڪتاب سنڌوءَ ڪناري ساروڻيون جو مھاڳ) ڊاڪٽر احسان دانش (Dr. Ahsan Danish)

هڪ دور جي ڪٿا

(ڊاڪٽر غلام رسول سومري جي ڪتاب سنڌوءَ ڪناري ساروڻيون جو مھاڳ)

 

ساروڻيون انسان جي زندگيءَ جو انمول سرمايو آهن. خاص طور ڪنهن به انسان جي ٻال پڻي جون يادگيريون ڏاڍيون حسين هونديون آهن، جن ۾ ننڍيون ننڍيون شرارتون ۽ رانديون، رساما ۽ پرچاءَ ۽ انيڪ معصوم جذبا سمايل هوندا آهن، پر ماضيءَ جون ڪي سارون سورَ به ڏينديون آهن. شايد انهيءَ ڪري اردو جي شاعر اختر انصاري چيو هو ته:

يادِ ماضي عذاب هے يا رب

چھين لے مجھ سے حافظه ميرا

پر ڳالهه اِتي پوري ڪونه ٿي ٿئي ڪي يادون انسان جي ذهن تي خوشگوار ۽ اڻ مٽ نشان به ڇڏي وينديون آهن، جن کي ماڻهو عمر ڀر وساري نه سگھندو آهي...... بهرحال ڪجھ به هجي اُهي پَل جيڪي زندگيءَ جي وڻ تان پکيئڙن وانگر اڏرندا ويندا آهن، سي تلخ هجن يا شيرين پر انسان کي پيارا ئي هوندا آهن. اصل ۾ سهڻيون ساروڻيون ڪنهن به انسان جي دل ۽ ذهن ۾ موجود اهڙو خزانو آهن، جنهن کي اگر هو پنهنجي ذهن جي اسٽور روم يا اندر جي تهه خاني ۾ سانڍي رکندو ته منجھس سرهاڻ رهندي پر جيڪڏهن اُهي جڳ سان ونڊيندو ته ڄڻ اها سڳنڌ پکيڙيندو ۽ ائين پنهنجي مَنَ کي هلڪو ڀائيندو.

ڪي ماڻهو ته جيئندا ئي يادن جي سهاري آهن، اُهي ساروڻيون ئي سندن جيون لاءِ ٻَلُ هونديون آهن. سارُنِ جو اهو سلسلو جيڪو انسان جي ذهن ۾ قافلن جيان قطارون ٺاهي هلندو آهي، انهن کي اگر ڪو ماڻهو پنن تي اتاري ته اُهي ادب جو شاهڪار به ٿي سگھن ٿيون. اهڙيون ساروڻيون جيڪي ڪتابي شڪل ۾ شايع ٿين ٿيون اصل ۾ ڪنهن به انسان جي آتم ڪٿا جو حسين حصو هونديون آهن ۽ دنيا جي ڪيترن ئي ماڻهن، جيڪي اڳ ليکڪ نه هئا، جڏهن پنهنجون آتم ڪٿائون ۽ يادگيريون لکيون ته وڏا ليکڪ بڻجي ويا. آتم ڪهاڻين ۽ يادگيرين مان ماڻهن جي زندگيءَ جي کوڙ سارن تجربن، مشاهدن ۽ وقت جي طوفانن توڙي خوشيءَ جي لمحن جو اندازو ٿيندو آهي. مون کي ته ننڍي لاءِ کان وٺي ٻين جي زباني سندن زندگيءَ جي ڪهاڻي ۽ يادگيريون ٻڌڻ جو گھڻو شوق رهيو آهي، اهو ئي سبب آهي جو مان اڪثر پنهنجي ڏاڏا سائين کان سندس زباني سندس زندگيءَ جي تجربن ۽ واقعن بابت قصا پيو ٻڌندو هيس ۽ ائين ئي بابا سائين به جڏهن پنهنجي يادن جا ورق ورائيندو آهي ته بيحد لطف ايندو آهي.

يادگيريون هونءَ ته ڪنهن به انسان جو ذاتي سرمايو آهن، جنهن کي هو لوڪ کي آڇي يا نه اها سندس ئي مرضي آهي، پر جڏهن ڪي ساروڻيون ڇپجي پڌريون ٿين ٿيون ته اُهي سڀني ماڻهن لاءِ اهميت جوڳيون بڻجي وڃن ٿيون، ڇوته انهن ۾ رڳو ڪنهن به ليکڪ جي ذاتي ۽ انفرادي زندگيءَ جي تجربن ۽ مشاهدن جو قصو نه هوندو آهي پر اجتماعي طور سڄي سماج جو نقشو به سامهون ايندو آهي. ڪيترن ئي اهڙن ڪردار جو ذڪر به ايندو آهي، جن بابت عام ماڻهن کي ڪا خاص ڄاڻ نه هوندي آهي. اهڙين ساروڻين ۾ ليکڪ جي داخلي جذبات سان گڏ خارجي حالتن جي ڄاڻ به ملندي آهي. نامياري ليکڪ ڊاڪٽر غلام رسول سومري جي ساروڻين تي مشتمل هن ڪتابَ ”سنڌوءَ ڪناري ساروڻيون“ ۾ به اوهان کي اهو سڀ ڪجھ نظر ايندو.

عابد ڪاظمي ـــ زنده لفظن جو وارث (مھاڳ) ڊاڪٽر احسان دانش (Dr. Ehsan Danish)

(مھاڳ)

عابد ڪاظمي ـــ زنده لفظن جو وارث

 

اندر جون موسمون به انوکيون ٿين ٿيون. ڪڏهن خوشيءَ جي بارش ۾ سانوڻيءَ جيان جل ٿل، ڪڏهن پن ڇڻ جيان زرد.... اهي مَنَ جون موسمون ئي ته آهن جيڪي ماڻهوءَ جي نيڻن جي جھروڪن مان جَھلڪنديون آهن. نيڻن جو پاڻي به عجيب آهي. اکين جي ڪٽورن مان ڇلڪي پئي ته الڳ الڳ معنائون کڻي اچي. سُکَ جي لمحن ۾ آب حيات ڀاسي ته دک جي پلن ۾ تيزاب.ڪير ڄاڻي ته ڪهڙيءَ گھڙيءَ دل جي مُند مَٽجي وڃي! شاعرَ من جي موسمن جا غلام هوندا آهن. تڏهن ئي ته ڪڏهن سندن اکر اکر پيار جي رنگولي بڻجي ويندو آهي ۽ لفظ لفظمان گلابَ ٽڙندا آهن ته ڪڏهن وري سندن حرف حرف اداسيءَ جي آرسي ڀاسندو آهي. هڪ شاعرَ جا داخلي دکَ ۽ پيڙائون خارجي مسئلن سان گڏجي لفظن جي صورت عجيب تجريدي تصوير چٽيندا آهن. اهڙي تجريديت جيڪا فن، آرٽ ۽ تخليقيت جي رنگن سان رچيل هوندي آهي، ساهر شاعر جي حصي ۾  به نه ايندي آهي.

ادب ۽ آرٽ جا جيترا به شعبا آهن اهي اصل ۾ فنڪار لاءِ اظهار جا الڳ الڳ ذريعا آهن. شاعريءَ ۾ به هڪ شاعر پاڻ کي اظهارڻ جا دڳ ڳولي ٿو، اهڙي اظهار لاءِ شاعر هڪ ئي ٽول استعمال ڪري ٿو، جيڪو آهي ”لفظ“. هر لفظ هڪ احساس جي نمائندگي ڪري ٿو، لفظ مڙي جذبن، خيالن ۽ تصورن جي ڪهڪشان جوڙين ٿا. شاعري هزار پابندين باوجود پنهنجي وجود ۾ اظهار جو اهڙو انوکو آرٽ آهي، جنهن ۾ هڪ شاعر جي جذبن جي فراواني، احساس جي حدت، خيال ۽ تصور جي دنيا ۽ فڪر جي حدن ۽ سرحدن کي ڇُهي ۽ محسوس ڪري سگھجي ٿو. شاعريءَ جي اظهار جا مختلف ميڊيم آهن، جن کي ادب ۾ صنفون سڏيو وڃي ٿو. هر صنف جون پنهنجون فني پابنديون به آهن پر شاعريءَ ۾ هڪ صنف اهڙي به آهي، جيڪا پابندين جي پرواهه نه نٿي ڪري ۽ اها صنف آهي ’نثري نظم‘. پابند نظم ۾ کوڙ سارين پابندين جو خيال رکيو ويندو آهي، جنهن ۾ قافيي رديف، وزن ۽ مصرعن ۾ رڪنن جو پورو هجڻ وغيره شامل آهن، جڏهن ته آزاد نظم ۾ خيال جي وهڪري کي  هڪ مخصوص آهنگ سان مربوط ڪيو وڃي ٿو ۽ ان ۾ پابند نظم واريون پابنديون باقي نه ٿيو رهن، اهڙي طرح  نثري نظم  وري آزاد نظم جي اها شڪل آهي جنهن ۾ آهنگ جي جاءِ تي نثري نحوي ترتيب کي غائب ڪيو ويندو آهي. قاسم يعقوب پنهنجي ڪتاب ”تنقيد ڪِي شعريات“ ۾ نثري نظم جي دفاع ۾ لکيو آهي ته ”نثري نظم ۾ مختلف تمثيلون (Imageries) فليشز (Fleshes) وانگر قاري جي تخيل ۾ لهنديون آهن. ان ۾ تمثيل نگاري جو گھڻو استعمال ڪيو ويندو آهي....... نثري نظم ۾ هڪ خيال جي اختتام تي ٻيو خيال مختلف موڊز يا تصورن جي ڳنڍ کوليندي ملندو آهي ۽ هڪ متن جي سطح تي ان طرح جي ڪيترن ئي خيالن کي جمع ڪيو ويندو آهي...... ان قسم جا نظم خيال جي مروجه Binding Force کي ٽوڙي آزاد تلازمِ خيال جي شڪل ۾ ظاهر ٿيندا آهن، جنهن جو آغاز پنهنجي انجام کان بي خبر ۽ موضوع پنهنجي مواد کان بيگانو هوندو آهي. اهڙا نظم ناڪام تصور ڪيا ويندا آهن. نثري نظم مذڪوره ابهام کي پنهنجي خوبصورتي بڻائي پيش ڪيو ۽ اهو ئي اهو نازڪ پڻو هيو جيڪو آزاد نظم جي هيئت برداشت نه ڪري رهي هئي.“

ڪلھوڙا خاندان جو روشن ستارو ميان محمد آدم شاهه ڪلھوڙو ـــ ڊاڪٽر احسان دانش (Dr Ahsan Danish)

 

ڊاڪٽر احسان دانش


 

ڪلھوڙا خاندان جو روشن ستارو

ميان محمد آدم شاهه ڪلھوڙو

 

سنڌ جي تاريخ جي مطالعي مان معلوم ٿئي ٿو ته هيءَ ڌرتي صدين کان وٺي عظيم علمي، ادبي ۽ سياسي ۽ سماجي ۽ ثقافتي پس منظر رکندڙ آهي، جتي ڪيترن ئي مھان انسانن جنم ورتو آهي، جن پنھنجي عظيم ڪارنامن وسيلي صدين پڄاڻا پنھنجي نانءَ جي پڙلاءَ کي برقرار رکيو آهي. ميان محمد آدم شاهه ڪلھوڙي جو نالو پڻ سنڌ جي اهڙين ئي ناليوارين هستين ۾ ڳڻيو وڃي ٿو. هو پنھنجي دؤر جو هڪ بزرگ ۽ خداترس انسان هو، کيس ڪلھوڙن جو وڏو ڏاڏو ڪري تسليم ڪيو ويندو آهي. ميان آدم شاهه جي باري ۾ تفصيلي احوال لکڻ کان اڳ ضروري آهي ته ڪلھوڙا خاندان جي تاريخي پس منظر جي حوالي سان ٻه چار لفظ لکجن:

سنڌ ۾ مغل راڄ جي پڄاڻيءَ کانپوءِ ڪلھوڙا خاندان برسر اقتدار آيو، جن وڏي عرصي تائين سنڌ تي حڪومت ڪئي. ڪلھوڙن جي دعويٰ آهي ته سندن سلسلئه نسب رسول اڪرمﷺ جي چاچي حضرت عباس سان وڃي ملي ٿو تنھن ڪري هو عباسي آهن.

ڪتاب ”تاريخ سنده (ڪلھوڙا دور) جو مصنف محترم غلام رسول مھر پنھنجي ڪتاب ۾ ”مرآة دولت عباسيه“ ۽ ”جواهر عباسيه“ جو حوالو ڏيندي شجرو هئين بيان ڪيو آهي. محمد چينو خان، بن بھلا خان (بھاءُ الله خان) بن تھل خان (فتح الله خان) بن سنڪراسي خان (سڪندر خان)، بن ڪاهر خان (عبدالقادر)، بن اَبن خان (ابو النصر خان) بن سلطان احمد ثاني بن سلطان شاهه مزمل، بن سلطان عقيل، بن سلطان سھيل، بن سلطان ياسين، بن خليفه احمد اول، مستنصر بالله، بن خليفه شاهه محمد، بن خليفه سلطان ابو الفضل، بن سلطان ابو جعفر عبدالله بن خليفه محمد امين، بن خليفه سلطان هارون رشيد، بن خليفه محمد مھدي، بن خليفه ابو جعفر منصور، بن محمد، بن علي بن عبدالله بن حضرت عباس “.

اهڙي طرح سان ڪجهه ٻين ڪتابن ۾ پڻ ٿوري ردو بدل سان شجرو ڏنل آهي پر انھن ۾ پڻ پڄاڻي حضرت عباس  تي ڪئي وئي آهي. ملڪ باغ علي خائف مياڻ نور محمد عباس جي دؤر ۾ شاهه نامي ۽ سڪندر نامي جي طرز تي نامه نغن جي نالي سان هڪ ڪتاب لکيو هو، اهو پڻ هن خاندان کي عباسي ٻڌائيندي لکي ٿو: 

کلہوڑے زعباس پیدا شندہ،

ازیں جہت در نسب عباسی اند۔


ڪلھوڙن توڙي دائود پوٽن جي متعلق تاريخدان غلام رسول مھر تمام ڪارائتي ڳالهه کلي آهي ته ”ڪلهوڙا ۽ داؤدپوٽا جيڪڏهن حضرت عبا س  جي نسل ڄاڻ جي نسل مان نه به هجن ها ۽ اهڙا ئي ڪارناما انجام ڏين ها جهڙا انجام ڏنائون ته تاريخ جي آڳنڌ تي کپن اهو ئي مقام حاصل ٿئي ها جيڪو اڄ حاصل آهي ...... سندن عطمت رڳو عباسي هجڻ جي ڪري نه، پر حقيقي ڪارنامن جي بنياد تي قائم هئي“.

ڪلھوڙا خاندان جي سنڌ ۾ آمد جي باري ۾ مختلف حوالا ملن ٿا جيئن ”مراة عباسيه“ ۾ لکيل آهي ته ”عباسي خاندان جي امير سلطان احمد ثاني هڪڙي رات امام زين العابدين“ جي خواب ۾ زيارت ڪئي ۽ کين درخواست ڪئي ته سلطنت جي حصول لاءِ مدد فرمائين. حضرت امام جي طرفان اشارو آيو ته سنڌ وڃو“.

اهڙي طرح حڪيم محمد صادق راڻيپوري جو بيان آهي ته ”عباسين مان ’قائم‘ ۽ ’احمد‘ ٻه سڳا ڀائر ۲۵۹هه (873) ۾ ڪچ ۽ مڪران واري رستي سان سنڌ ۾ آيا“.

عبد القادر منگي ــ نه وسرندڙ شخصيت ــ ڊاڪٽر احسان دانش (Dr. Ahsan Danish)

ڊاڪٽر احسان دانش


عبد القادر منگي ــ نه وسرندڙ شخصيت

 

         ڪجهه ماڻهو پنهنجي شخصيت ۾ پُر وقار هوندا آهن، جن کي پرکڻ ۾ گهڻو وقت نه لڳندو آهي. اهڙا ماڻهو جلد ئي اندر ۾ جايون جوڙي ويهندا آهن. نئين ديري جي مٽيءَ مان جنم وٺندڙ نامياري ڪاموري ۽ ليکڪ عبدالقادر منگي جو شمار به اهڙن ئي انسان ۾ ٿيندو هو. منهنجي ساڻس پهرين ملاقات ته نوي واري ڏهاڪي جي وچ ڌاري ٿي، جڏهن هو لاڙڪاڻي جو ڊپٽي ڪمشنر هو پر ساڻس غائباڻو تعارف ان کان به اڳ ٿيل هو. جڏهن هو مٺيءَ ۾ ڊي سي هو ته هن لاڙڪاڻي جي هڪ بهترين شاعر واجد جي مفلسيءَ واري زندگي جو ٻڌي کيس مٺيءَ جي ڊي سي آفيس ۾ نوڪري ڏني هئي. مون کي ياد ٿو اچي ته انهن ڏينهن ۾ واجد ۽ عبدالقادر منگي جا هڪ ٻئي ڏي لکيل خطَ ڪنهن سنڌي رسالي ۾ به شايع ٿيا هئا. انهن خطن مان اندازو ٿيو هو ته هو ڪيڏو همدرد انسان آهي ۽ ادب ۽ اديبن کي چاهيندڙ آهي.

         عبدالقادر منگي سان ٻيو غائباڻو تعارف تڏهن ٿيو جڏهن 1992ع ۾ بابا سائين ڏانهن هڪ خط اچي پهتو. مون کي بابا سائين طرفان اها اجازت هوندي هئي ته مان هن ڏانهن آيل ٽپال کولي پڙهي سگهان ٿو. سو پهريان اهو خط مون کولي پڙهيو، جيڪو عبدالقادر منگي ڊي سي مٺي طرفان لکيل هو ۽ ان ۾ بابا سائين کي ”ٿر ڪانفرنس“ ۾ مقالو پڙهڻ جي دعوت ڏنل هئي. بابا سائين ان ڪانفرنس لاءِ شاهه جي سُر سارنگ تي مقالو لکيو، جنهن ۾ لطيف سائين جي ڪلام جي روشنيءَ ۾ ٿر جي ڏڪار ۽ سُڪار جو منظر چٽيل هو.


لاڙڪاڻي مان سندس همسفر هئا ڊاڪٽر عبدالمجيد ميمڻ ۽ ڊاڪٽر شاهنواز سوڍر. بابا سائين ڪانفرنس کان واپس اچي ان ڪانفرنس جا تفصيلي احوال ته ٻڌايا پر خاص ڳالهه هئي مهمان نوازيءَ جي. منگي صاحب سڄيءَ سنڌ مان آيل اديبن جي مهمان نوازيءَ جو جيڪو بندوبست ڪيو هو، سو مثالي هو. بابا سائين ان بابت پنهنجي آتم ڪٿا ۾ تفصيل سان لکيو آهي ۽ انهن ڏينهن ۾ ڪنهن روزاني اخبار ۾ ٻن ٽن قسطن ۾ ڊاڪٽر شاهنواز سوڍر جو سفرنامو به ڇپيو هو، جنهن ۾ هن عبدالقادر منگي جي وڏي تعريف ڪئي هئي. منگي صاحب ان ڪانفرنس ۾ پڙهيل مضمونن ۽ مقالن کي سهيڙي ”ٿر“ نالي ڪتاب به سهيڙيو هو، جنهن جا هن وقت تائين ڪيئي ڇاپا ڇپجي چڪا آهن. اهو ڪتاب ٿر جي ثقافت، سماج ۽ ادب جي اڀياس جي سلسلي جو هڪ اهم ڪتاب آهي.

      

Sunday, 11 October 2026

”فريم کان ٻاھر“ تي ھڪ سرسري نظر ــ ڊاڪٽر احسان دانش (Dr Ahsan Danish)

 

ڊاڪٽر احسان دانش


”فريم کان ٻاھر“ تي ھڪ سرسري نظر

 

وليم فاڪنر چيو ھو تھ ”مصور لڪيرن جا شاعر ھوندا آھن ۽ شاعر لفظن جا مصور.“ ”فريم کان ٻاھر“ جو ليکڪ اسان جو دل گهريو دوست اي آر آزاد مصور بھ آھي تھ شاعر پڻ، ان ڪري کيس وڻي تھ لڪيرن مان شاعري بڻائي، مرضي پويس تھ لفظن ۾ تصويرون چِٽي. اي آر آزاد جي شاعري واقعي بھ مصوري جھڙي ئي آھي، ان ۾ رنگ ۽ عڪس بہ آھن تھ حسين احساس بھ.

لڪيرون ۽ دائرا بھ تھ خوبصورت چِٽَ پڻ. ان ۾ منظر بھ آھن تھ اڻ ڇھيون انساني ڪيفيتون پڻ.

ڪيترا ليڪا ڪڍي ڊاھي ڇڏيم

ڪو نئون منظر ھجي ھا زندگي

عڪس اُڀريو ذھن ۾ جيئن اوچتو

شھر ٺاھيو آ مصور سوچ جو

مون اڃا سوچيو تھ ھن کي ٺاھيان

ھو اُٿي ۽ فريم ۾ پئي آھُلي

سوچيان ٿو فريم کان ٻاھر چِٽيان

راز جيڪو روح ۾ آھي دفن

ھي مجموعو پڙھندي ۽ ڏسندي اوھان کي محسوس ٿيندو تھ ھڪ آرٽسٽ جي شعري مجموعي کي ائين ئي ھجڻ کپي. ھن ڪتاب جي ھر ڏھن صفحن کان پوءِ اوھان کي اي آر آزاد جو ٺاھيل ھڪ خوبصورت اسڪيچ بھ ملندو. ”فريم کان ٻاھر“ سندس ٻيو شعري مجموعو آھي، جنھن ۾ ھن جي نثري نظمن کان سواءِ ڏيڍوڻا ۽ غزل بھ شامل آھن. ھن مجموعي ۾ سندس غزلن جي گهڻائي آھي. غزل بھ اھڙا جن جا ڪيئي شعر ڪوٽ ڪرڻ جھڙا آھن. جيئن:

ڇو نھ ڇيڙيون ساز گڏجي ڪو نئون
زندگي ڪيڏي
نھ آھي مختصر

ڪڪر مان جي لھي آيون
ڦڙيون تو ۾ پيون وھنجن


اُڏي ھڪڙي پوپٽ سڀن کي سڏيو
گُلن ڀي ھو گڏجي ڪو سپنو ڏٺو

ھن وٽ ھاڻي ڪجھھ ڀي ڪونھ بچيو ھو بس
پنھنجا گھاوَ گُلن تي بيھي گھوريائين
.

ھن ڀِڄايا انگ پنھنجا مينھن سانوڻ جيئن وُٺو
سِڪَ اڄ ڀي سونھن کي حيرانگيءَ مان پئي ڏٺو
.

سنڌوءَ جو سڏڪو ۽ گل محمد گاد (ھڪ تاثر) ــ ڊاڪٽر احسان دانش (Dr. Ahsan Danish)

ڊاڪٽر احسان دانش


 

سنڌوءَ جو سڏڪو ۽ گل محمد گاد (ھڪ تاثر)

 

منھنجي ٻال پڻي وارو لاڙڪاڻو اڄ واري لاڙڪاڻي کان گهڻو مختلف ۽ حسين ھو. ان وقت روڊن ۽ رستن تي ايڏو شور ۽ دونھو نھ ھو. اوچيون عمارتون ھوا جا رستا نھ روڪينديون ھيون، ھوٽلن تي ايڏي پيھھ نھ ھوندي ھئي. مڇي مارڪيٽ انگريزن جي دور واري ان اعلى عمارت ۾ قائم ھو، جيڪا اوچي ڇت واري ھڪ ھوادار جاءِ ھئي. لاري اڏو شھر کان پر ڀرو ھوندو ھو. ڳوٺن ۾ فطرت جي سونھن سرس ھئي، ڪارو ڪاري ۽ سڱ چٽي جھڙيون بدعتون اڃا عام نھ ٿيون ھيون. ترش ۽ تکا ماڻھو بھ ھئا پر سندن دلين ۾ نفرتون نھ ھيون. مندر، مسجدون، مڙھيون، مدرسا، ڪليسائون ۽ آشرم بھ گڏ گڏ تھ مقام ۽ شمشان گهاٽ بھ ويجها ويجها ھئا. ماڻھن جا ھڪ ٻئي سان تعلق بھ گهاٽا ۽ گهرا ھوندا ھئا. سلام ڪلام تھ عام جام ھو پر مرڪي ملڻ، ھڪ ٻئي جو حال ڀائي ٿيڻ، ڏک سک ۾ گڏ ھجڻ واريون روايتون بھ اڃا فوت نھ ٿيون ھيون. اڄ ان لاڙڪاڻي تي سوچيان ٿو تھ اندر جون ڪيفيتون عجيب ٿي وڃن ٿيون. منھنجو اھو لاڙڪاڻو ھڪ خواب جھڙو ھو.


لاڙڪاڻي جا اھي ڏينھن ياد ڪريان ٿو تھ ذھن جي پردي تي ڪيئي رنگ برنگي شخص نظر اچن ٿا. شاشو مھيسر کان وٺي ناني ٻڍي تائين، باب مکڻ کان وٺي اللھ ڏني پڙھي واري تائين، ابلي پڪوڙن واري، غيبي چانھن واري ۽ ممتاز جنجهڻ برف واري کان ڪالي دڪان واري، سائين قاسم ڪرياني واري ۽ نظام کٽاڻ واري تائين الائي ڪھڙا ڪھڙا ۽ عجب جھڙا شخص. اھڙن ئي شخصن مان ھڪ شخص جنھن کي مون ٻال وھيءَ ۾ علي گوھر آباد جي گهٽين ۾ گشت ڪندي ڏٺو ۽ پوءِ بابا سائين سان سندس ويجهڙائي بھ محسوس ڪئي. اڳتي ھلي پتو پيو تھ ان شخص جو نالو گل محمد گاد آھي. حقيقت اھا آھي تھ ھر شخص پنھنجي وجود ۾ ھڪ ڪائنات آھي. ماڻھن تي ماڻھن جون خوبيون آھستي آھستي منڪشف ٿينديون آھن. مان جنھن شخص جي ڳالھھ ڪري رھيو آھيان، ان کي بھ مان پھريان ھڪ پاڙيسري ۽ بابا جي دوست طور پئي سڃاتو پر پوءِ پتو پيو تھ ھي انسان رڳو ھڪ عام شخص ناھي پر منجهس وڏي مڻيا موجود آھي.

گل محمد گاد چوڻ ۾ تھ ميونسپل ڪاميٽي لاڙڪاڻي جو آفيسر ھو پر نظرياتي طور ھو ھڪ قوم پرست، ترقي پسند ۽ روشن خيال ماڻھو ھو. سرڪاري ملازم ھجڻ سبب ھو عملي سياست جو حصو تھ نھ بڻيو پر سندس روح ان رنگ ۾ رچيل ھو. مان ننڍو ئي ھيس جو سنڌ ۾ قومي تحريڪ زور وٺي چڪي ھئي. گهٽيءَ گهٽيءَ ۾ انقلابي جهنڊا پيا ڦڙڪندا ھئا. علي گوھر آباد تھ ڄڻ ان تحريڪ جو ڳَڙُ ھو. اسان علي گوھر آباد جي ڪيترن ئي اھم قومي اڳواڻن کي پنھنجي گهٽين ۾ گهمندي ۽ سڄي سنڌ ۾ جلسا ڪندي ڏٺو. جڏھن باندي ٿين تھ سڄي سنڌ ۾ وال چاڪنگ ”اسان جي اڳواڻ ........ کي  آزاد ڪيو.“ انھن ڏينھن ۾ شيخ اياز جو گيت ”سنڌڙيءَ تي سر ڪير نھ ڏيندو سھندو ڪير ميار او يار“ فقير عبدالغفور جي آواز ۾ گهر گهر گونجندو ۽ گهٽيءَ گهٽيءَ پيو ٻڌبو ھو. ضياءَ جي آمريت وارو دور ھو، سياسي تنظيمن تي سختيون ۽ پابنديون جام ھيون، جلسن جلوسن تي پابنديون، احتجاجن ۽ ڌرڻن تي پابنديون، ھڙتالن ۽ ڦيٿا روڪن تي پابنديون....


ٻئي پاسي ڦٽڪا ۽ ڦاھيون، جيل، ڪڙھايون ۽ تعزيرون... اھڙي ماحول ۾ ساھھ کڻڻ ڏکيو ھو. خير انھيءَ دور ۾ سنڌ جي ڳوٺ ڳوٺ ۽ شھر شھر ۾ ”جشن لطيف“ جو سلسلو بھ شروع ٿي ويو ھو. اسان جي پاڙي ۾ بھ سال ۾ ھڪ ٻھ دفعا ڪڏھن علي گوھر آباد پرائمري  اسڪول جي اڳيان ميدان تي، ڪڏھن گاھھ پڙيءَ واري روڊ تي، ڪڏھن بھشتي مسجد جي آس پاس تھ ڪڏھن قافلا سراءِ ۾ شاندار ’جشن لطيف‘ ٿيندا ھئا. اھي جشنِ لطيف قومي تحريڪ ۾ ٻارڻ جو ڪم ڪندا ھئا ۽ نوجوانن ۾ وڌيڪ جوش ۽ ولولو پيدا ٿيندو ھو. استاد محمد يوسف، زرينا بلوچ ۽ الڻ فقير کي سڀ کان پھريان مون انھن ئي ميڙن ۾ ٻڌو. منھنجن ڪنن ۾ اڄ بھ استاد يوسف جي آواز ۾ آڪاش انصاريءَ جي گيت جا ٻول ”جنھن وقت ھي جوڳي جاڳيا، ھن ڀونءِ سڄيءَ جا ڀاڳيا ڪندا سڀ مست قلندر، دمادم مست قلندر“ گونجي رھيا آھن. زرينھ بلوچ جو تاڙين جي گونج ۾ ڳايل ”جيئي لطيف منھنجو جيئي لطيف“ ۽ الڻ فقير جو ”ٽِڙي پوندا ٽارين، جڏھن ڳاڙھا گلَ، تڏھن ملندا سين“ انھن پروگرامن جا مقبول گيت ھئا. انھن ميڙن ۾ گل محمد گاد سدائين ثقافتي لباس ۾ نظر ايندو ھو. اڇي سلوار قميص، ڪُلھن تي اجرڪ، مٿي تي سھڻي سنڌي ٽوپي، وٽيل ڪارا شھپر، قداور جوان. اسان ٻار ھئا سين ۽ ھو پڪو پختو ۽ خوبصورت جوان. اڳتي ھلي خبر پئي تھ انھن ميڙن مچائڻ ۾ سندس وڏو ھٿ ھو. ھن جو اولاد خاص طور جميل گاد ۽ تنوير گاد بھ انھن پروگرامن ۾ سرگرم ھوندا ھئا ۽ ڀرپور حصو وٺندا ھئا. ھن جي لطيف سان محبت جو اندازو ان مان بھ لڳائي سگهجي ٿو جو ھن پنھنجي ننڍي ننڍي پُٽ جو نالو بھ ’لطيف‘ رکيو.

آڪاش انصاري عشقَ ۽ انقلابَ جو شاعر ڊاڪٽر احسان دانش (Dr. Ihsan Danish)

ڊاڪٽر احسان دانش


آڪاش انصاري عشقَ ۽ انقلابَ جو شاعر

 

شاعري هڪ اهڙو جادوئي جھرڻو آهي، جنهن جي ڦڙي ڦڙي ۾ پنهنجي جوت ۽ جواني هوندي آهي. شاعريءَ جي ڌرتي به پنهنجي آهي ته آڪاش به پنهنجو. شاعريءَ جي ڪائنات انوکي آهي، ان کي مڪمل طور ڪو به تسخير نه ٿو ڪري سگھي. هر شاعر وٽ فڪر ۽ احساس جا پنهنجا رنگ هوندا آهن. ڪي شاعرَ پنهنجي ڌرتيءَ جي رنگن سان سلهاڙيل ۽ سنجوڳي هوندا آهن ته ڪي وري من جي دنيا ۾ مستان جوڀن رنگن ۾ رتل سونهن ساريکا کيپ اکين تي چاڙهي جھومندا رهندا آهن. هو رڳو پاڻ ئي نه جھومندا آهن پر سندن لفظن ۾ به اهڙي طاقت هوندي آهي، جن کي پڙهندي ۽ ٻڌندي ڪنهن به ماڻهوءَ تي مي رقصم جي ڪيفيت طاري ٿي وڃي. ڪي لفظَ ماٺيڻا ۽ مرجھايل هوندا آهن، ته ڪن ۾ للڪار هوندي آهي، ڪي لفظَ محبت جي اظهار لاءِ مخصوص هوندا آهن ته ڪي مزاحمت لاءِ محدود. لفظن جي ڪهڪشائن کي ڪير ڪَٿي...... لفظن جي اثر، اهميت ۽ انهن مان اڀرندڙ احساسن بابت ٽيري ايگلٽن (Terry Eagleton) لکيو آهي ته


:

''Our actions are expressive of feelings in the same way that words are expressive of meanings. There can be all sorts of ambiguities about what someone is feeling, just as there can be about what they are meaning. We speak of the meaning 'behind' someone's words.'' (1)

ڪڏهن ڪي لفظ چنڊَ، تارن، مريخ، عطارد ۽ مشتري جيان خيالن جي اسپيس ۾ ترندا رهندا آهن ته ڪڏهن وري ڪي لفظَ احساس جي چشمن ۽ چٽانن مان اُڀري رڃُن ۾ مورَ جي رڙِ وانگر ڀاسندا آهن. ڪڏهن لفظن جي جھنگ مان فڪر جا گلاب ٽڙي پوندا آهن ته ڪڏهن تخيل جي زمين مان لفظَ سبز سَلن جيان اُڀري پوندا آهن. اهي لفظَ ئي ته آهن جيڪي بي روح جذبن کي معنى ڏين ٿا، اهي لفظ ئي ته آهن جيڪي من ۾ دٻل دانُهنِ کي مُڪتي ڏين ٿا، اهي لفظ ئي ته آهن جيڪي سنسار جي سموري دک جي ڪهاڻي بيان ڪن ٿا. لفظَ لڙڪَ ته ناهن، پر لڙڪَ لفظن کان ڌار به ناهن، لفظَ ۽ لڙڪ گڏجي احساسن جي مالها جوڙيندا آهن. لفظَ جڏهن وکري ويندا آهن ته نثر بڻجي ويندا آهن ۽ جڏهن سميٽجي ويندا آهن ته شاعري بڻجي ويندا آهن..... ته شاعري لفظن جي وکريل پاري کي سميٽڻ جو آرٽ آهي. ان پاري کي وڏي احتياط جي آڱرين سان ڇهڻو پوندو آهي.


جديد سنڌي شاعري ۾ اهڙن شاعرن جي ڪمي ناهي جن ان پاري کي پيار سان ڇهيو آهي. بيشڪ آڪاش انصاريءَ جو نالو اهڙن ئي شاعرن ۾ شمار ٿئي ٿو.

اياز چيو هو ته ”شاعري جا روح گرمائي نه ٿي، منزلِ مقصود کي پائي نه ٿي.“ ته آڪاش انصاري جي شاعريءَ ۾ اها روح کي گرمائڻ واري شدت ۽ شڪتي موجود آهي. هن جي شاعريءَ ۾ رڳو مٺي مٺي محبت جي لوري ناهي پر مزاحمت ۽ انقلاب جا شعلا به آهن. هو اگر چچريل جسمن، بي روح لاشن ۽ مرجھايل گلن جي ڳالهه ڪري ٿو، ته سرسبز کيتن، ڪومل گلڙن ۽ نازڪ اندام نينگرين جا گيت به رچي ٿو. هو اگر سنگينين سان سانگين جي چٿيل سينن جو سور محسوس ڪري ٿو ته ڪنهن جي آغوش جي سانوري شام ۾ پناهه وٺي قرار به ماڻي ٿو. هو اگر رات جي رهزنن جي ارهه زوراين تي قلم کڻي ٿو ته ڪنهن جي ساهن جي جھيڻن سُر سان به سمهي ٿو پوي، هو اگر ڪُکِ ڪُکِ ۾ پنهنجن جي کُتل خنجرن جي ڳالهه ڪري ٿو ته ڪنهن جي ڪجلين اکين جي ڪنارن مٿي پنهنجي چپڙن جي ٻيڙي به لڳائي ٿو. هو اگر ٽياسن ٽنگيل ۽ ڪڙاهين ڪڙهيل مظلوم ماڻهن جي ڳالهه ڪري ٿو ته ڪنهن جي وارن جي ڪارين گھٽائن منجھان، واس به وٺندو رھي ٿو! هن جي شاعريءَ ۾ قاتلَ ۽ قربُ ونڊيندڙَ گڏ گڏ بيٺا آهن. عشق ۽ انقلاب، محبت ۽ مزاحمت هن وٽ هر وقت هم دوش آهن. جامي چانڊيي صحيح لکيو آهي ته ”آڪاش محبت ۽ مزاحمت جو شاعر آھي. ھن جي محبت ايڏي ته شديد ۽ سگھاري آھي، جو اھا مزاحمت کان سواءِ رھي نه ٿي سگھي ۽ ھن جي مزاحمت ايڏي حُسناڪ ۽ لطيف آھي، جو اھا محبت کان سواءِ ٻيو ڪوبه ھٿيار نه ٿي رکي. ھن وٽ مزاحمت آھي، ھر ان شيءَ لاءِ جيڪا محبت، حسن ۽ ماڻھپي لاءِ خطرو ھجي.“ (2(

آڪاش انصاري جي شاعريءَ ۾ رومانيت ۽ جماليات پنهنجي الڳ ڏانءَ سان نظر اچي ٿي. هن جي شاعريءَ ۾ ورهه ۽ ويراڳ جون وايون به آهن ته وصل جي راحت پڻ، پر هن لاءِ پرينءَ جو وصال ايڏو اهم آهي جو ان کان سواءِ پاڻ کي گداگر محسوس ڪري ٿو. هن ڀٽائي جي سٽ ”تون پارس آئون لوهه، جي سڃين ته سون ٿيان“ واري تسلسل ۾ پنهنجي خيال کي نئون ڪيو آهي.

ڀل ساري ڪائنات جو، محورُ ھجان ھا مان،

توسان نه ملان ھا، ته گداگر ھجان ھا مان،

شاهه لطيف جو مثالي انسان: هڪ فڪري مطالعوــ ڊاڪٽر احسان دانش (Dr. Ehsan Danish)

 

ڊاڪٽر احسان دانش


شاهه لطيف جو مثالي انسان: هڪ فڪري مطالعو

 

Shah Latif’s Ideal Human: An Intellectual Study

Abstract

Shah Abdul Latif Bhittai is widely recognized as a poet of love, spirituality, humanism, and cultural consciousness. While considerable scholarly attention has been devoted to the mystical, social, and literary dimensions of his poetry, the concept of the “Ideal Human” embedded within his poetic vision has not been examined comprehensively as an independent intellectual construct. This paper argues that Shah Latif’s poetry presents a coherent and multifaceted conception of the ideal human being, which gradually unfolds throughout the Shah Jo Risalo, from Sur Kalyan to Sur Bilawal.

Drawing upon a close textual and interpretive reading of selected verses from various surs, this study explores how Shah Latif constructs his ideal human through diverse poetic forms, symbolic representations, occupational figures, and legendary characters such as Marui, Sasui, Sohni, and others. The study demonstrates that Latif’s ideal human transcends distinctions of gender, class, ethnicity, and religious identity, embodying universal values such as love, moral courage, and resistance against oppression, self-awareness, sacrifice, truthfulness, compassion, and unwavering commitment to human dignity.

The paper further examines this concept in relation to other influential notions of the perfect or superior human found in world thought, including Nietzsche’s Superman, Bergson’s ideal man, and Iqbal’s Mard-e-Momin. It argues that Shah Latif’s conception is broader in its humanistic scope and more deeply rooted in ethical and spiritual universality. Ultimately, the study concludes that the idea of the ideal human constitutes one of the central philosophical foundations of Shah Latif’s poetry and offers a timeless model for personal, social, and moral transformation.

Keywords: Shah Abdul Latif Bhittai, Ideal Human, Humanism, Shah Jo Risalo, Sindhi Literature, Sufism, Moral Philosophy, Human Dignity, Resistance, Self-Realization.

 


شاهه عبداللطيف ڀٽائيءَ جي شاعريءَ بابت هيل تائين بيشمار تحقيقي ۽ تنقيدي مقالا لکيا ويا آهن، جن ۾ سندس تصوف، جماليات، لوڪ داستانن، سنڌي سماج، قومي شعور، عورتن جي ڪردارن، ٻوليءَ ۽ فڪر جي مختلف پهلوئن تي روشني وڌي وئي آهي. تنهن هوندي به شاهه لطيف جي ڪلام ۾ موجود ”آدرشي/ مثالي انسان“ جي تصور کي هڪ جامع ۽ مستقل فڪري نظام طور گهڻي تفصيل سان نه ڏٺو ويو آهي. عام طور تي شاهه جي سورمين، سورمن ۽ ٻين ڪردارن کي جدا جدا مطالعن جو موضوع بڻايو ويو آهي، پر انهن سڀني ڪردارن جي پويان ڪارفرما هڪ گڏيل انساني تصور تي گهٽ ڌيان ڏنو ويو آهي.

هي مقالو انهيءَ بنيادي نڪتي کي سامهون آڻي ٿو ته شاهه لطيف جي شاعريءَ ۾ هڪ اهڙو آدرشي انسان موجود آهي، جيڪو مختلف سُرن، داستانن، علامتن ۽ ڪردارن جي وسيلي تدريجي طور تي اڀري سامهون اچي ٿو. اهو انسان ڪنهن هڪ جنس، مذهب، طبقي يا سماجي حيثيت تائين محدود ناهي، بلڪه انساني عظمت، آزادي، مزاحمت، عشق، سچائي، اخلاق، خودشناسي، قرباني ۽ انسان دوستي جهڙن آفاقي قدرن جو مجموعو آهي.

هن مقالي ۾ شاهه جي رسالي جي مختلف سُرن مان چونڊيل بيتن جي فڪري ۽ تنقيدي اڀياس ذريعي اهو واضح ڪرڻ جي ڪوشش ڪئي وئي آهي ته ڀٽائي پنهنجي شاعريءَ ۾ ڪيئن هڪ اهڙي مثالي انسان جي تعمير ڪري ٿو، جيڪو روايتي سماجي قدرن کان مٿانهون، پر انسانيت جي اعلى اصولن سان وابسته آهي. مقالي ۾ شاهه جي هن تصور جو تقابلي جائزو پڻ پيش ڪيو ويو آهي، جيئن ان کي نطشي جي فوق البشر، برگسان جي انسانِ ڪامل ۽ اقبال جي مردِ مومن جهڙن تصورن جي تناظر ۾ وڌيڪ چٽي نموني سمجهي سگهجي.

 

روبينا ابڙو جي هڪ غزل جو فڪري، لسانياتي ۽ جمالياتي اڀياس ــ ڊاڪٽر احسان دانش (Dr.Ahsan Danish)

 

ڊاڪٽر احسان دانش

 


روبينا ابڙو جي هڪ غزل جو فڪري، لسانياتي ۽ جمالياتي اڀياس

 

 

جديد سنڌي غزل گذريل ٻن ڏهاڪن دوران فڪري ۽ فني لحاظ کان نمايان تبديليءَ مان گذريو آهي. روايتي عشقيه اظهار سان گڏ انساني وجود، داخلي نفسيات، سماجي احساس، ڌرتيءَ سان وابستگي، لساني جماليات ۽ علامتي اظهار جديد سنڌي غزل جا اهم حوالا بڻجي سامهون آيا آهن. ان تبديليءَ سان گڏ شاعرن ۽ شاعرائن پنهنجي پنهنجي تخليقي انفراديت مطابق ٻوليءَ جي نون امڪانن کي به دريافت ڪيو آهي، جنهن سبب جديد سنڌي غزل صرف موضوعاتي توسيع تائين محدود نه رهيو آهي، پر ان پنهنجي اسلوب، علامتي نظام ۽ جمالياتي تشڪيل ۾ به نوان تجربا آندا آهن.

انهيءَ معاصر شعري منظرنامي ۾ روبينا ابڙو هڪ اهڙو منفرد آواز آهي، جنهن پنهنجي شاعريءَ وسيلي هڪ ڌارَ لساني ۽ جمالياتي سڃاڻپ قائم ڪئي آهي. سندس شاعريءَ ۾ رومانويت رڳو جذباتي اظهار نه، پر احساس، تخيل ۽ جماليات جي اهڙي تخليقي هم آهنگيءَ جي صورت اختيار ڪري ٿي، جتي لفظ پنهنجي لغوي معنيٰ کان اڳتي وڌي تصوير، احساس ۽ علامت ۾ تبديل ٿي وڃن ٿا. ويجهڙائيءَ ۾ تخليق ٿيل سندس غزلن ۽ نظمن مان به اهو چٽيءَ طرح محسوس ٿئي ٿو ته سندس شاعري فني پختگيءَ جي هڪ نئين مرحلي ۾ داخل ٿي چڪي آهي. انهن تخليقن ۾ مخاطبي لهجي جي دلڪشي، نون استعارن ۽ ترڪيبن جي تخليق، صوتياتي موسيقي، بصري تصويرنگاري، داخلي ڪيفيتن جي جمالياتي اظهار ۽ ٻوليءَ جي تخليقي استعمال ۾ هڪ نمايان تسلسل موجود آهي. سندس هر نئين تخليق اهو احساس ڏياري ٿي ته هوءَ پنهنجي شعري ڪائنات کي وسيع ڪرڻ سان گڏ پنهنجي مخصوص اسلوب کي به وڌيڪ پختو بڻائي رهي آهي.


روبينا ابڙو جي انهيءَ تازي شاعريءَ جي مجموعي تناظر ۾ سندس تازو ئي لکيل غزل ”آءُ اکين مان ٿورو پِيءُ، مُون سان جِيءُ“ هڪ خاص اهميت رکي ٿو. بظاهر هي غزل محبت ۽ قربت جي احساس جو اظهار آهي، پر گهري مطالعي سان معلوم ٿئي ٿو ته ان جي معنوي دنيا ان کان گهڻي وسيع آهي. هن غزل ۾ "مون سان جيءُ" صرف هڪ رديف نه، پر سڄي شعري تجربي جو مرڪزي محور بڻجي سامهون اچي ٿو، جيڪو هر شعر ۾ نئين معنوي وسعت پيدا ڪري ٿو. غزل جي فڪري وحدت، مخاطبي اسلوب، لساني تخليق، صوتياتي حسن ۽ علامتي نظام گڏجي اهڙي جمالياتي فضا قائم ڪن ٿا، جيڪا هن غزل کي روبينا ابڙو جي شعري مزاج جي هڪ نمائنده متن طور پيش ڪري ٿي.

هي مقالو انهيءَ بنياد تي هن غزل جو روايتي تشريحي جائزو پيش ڪرڻ بدران ان جي فڪري وحدت، مخاطبي جماليات، لساني تشڪيل ۽ علامتي نظام جو تنقيدي اڀياس ڪرڻ جي هڪ ننڍي ڪوشش آهي، جيئن غزل جي اندر لڪل انهن جمالياتي ۽ معنوي لاڙن کي واضح ڪري سگهجي، جيڪي جديد سنڌي غزل جي فڪري ۽ فني ارتقا کي سمجهڻ ۾ به مدد ڏئي سگهن ٿا

زيب سنڌيءَ جي ڪهاڻي’ٽيويهون در‘ هڪ تقابلي ۽ تنقيدي اڀياس ــ ڊاڪٽر احسان دانش Dr. Ahsan Danish


ڊاڪٽر احسان دانش


 

زيب سنڌيءَ جي ڪهاڻي’ٽيويهون در‘

هڪ تقابلي ۽ تنقيدي اڀياس

 

سنڌي افسانوي ادب جي تاريخ تي نظر وجهڻ سان معلوم ٿيندو ته هر دور جي ڪهاڻي پنهنجي سماج جي فڪري، سياسي ۽ ثقافتي حالتن جي عڪاسي ڪندي رهي آهي. شروعاتي دور جي رومانوي ۽ اخلاقي ڪهاڻين کان وٺي ترقي پسند تحريڪ، جديديت ۽ مابعد جديد رجحانن تائين سنڌي ڪهاڻي مسلسل پنهنجي موضوعاتي ۽ فني دائري کي وسيع ڪندي آئي آهي. خاص طور ويهين صديءَ جي آخري ڏهاڪن ۽ ايڪويهين صديءَ جي شروعات کان پوءِ سنڌي ڪهاڻيءَ ۾ اهڙا موضوع نمايان ٿيا آهن، جيڪي رڳو فرد جي داخلي ڪيفيتن تائين محدود نه آهن، پر سماجي ناانصافين، انساني درد، مزاحمت ۽ ڌرتيءَ سان وابستگيءَ سان گڏ رياستي جبر، ثقافتي بحرانن ۽ ماحولياتي مسئلن کي پڻ پنهنجي بحث جو مرڪز بڻائين ٿا. جديد سنڌي ڪهاڻيءَ ۾ خاص طور اهڙا رجحان وڌيڪ شدت سان ظاهر ٿيا آهن، جتي فرد جي ذاتي تڪليف کي اجتماعي مسئلن سان ڳنڍي پيش ڪيو ويو آهي. جديد سنڌي ڪهاڻي صرف وندر يا واقعي جي بيان تائين محدود نه رهي آهي، بلڪه معاشرتي انياءَ، رياستي جبر، انتظامي بيحسي، ماحولياتي بحرانن ۽ انساني وجود سان لاڳاپيل سوالن کي پنهنجو موضوع به بڻايو آهي. ان حوالي سان زيب سنڌي جي تازي ٽھ ماھي ”مھراڻ“ ۾ شايع ٿيل ڪهاڻي  ”ٽيويهون در“ (مھراڻ 2. 2026) جديد سنڌي افسانوي ادب جي هڪ اهم ۽ فڪري طور سگهاري تخليق جي حيثيت رکي ٿي، جيڪا پنهنجي موضوع، فني جوڙجڪ ۽ علامتي معنويت سبب خاص ڌيان لهڻي ٿي.


هيءَ ڪهاڻي بظاهر هڪ اهڙي ملاح جو داستان آهي، جيڪو درياهه ۾ هڪ نوجوان جو لاوارث لاش ڏسي انساني فرض جي ادائيگيءَ لاءِ لاڳاپيل ادارن کي اطلاع ڏيڻ جي ڪوشش ڪري ٿو، پر جيئن جيئن واقعا اڳتي وڌن ٿا، تيئن تيئن پڙهندڙ تي واضح ٿيندو وڃي ٿو ته هيءَ رڳو هڪ لاش جي وارثيءَ يا قانوني ڪارروائيءَ جي ڪهاڻي ناهي. دراصل ڪهاڻيڪار هن معمولي واقعي کي بنياد بڻائي هڪ اهڙي سماجي ۽ سياسي صورتحال کي وائکو ڪري ٿو، جنهن ۾ انسان جي جان کان وڌيڪ اهميت اختيارن، حدن، ضابطن ۽ انتظامي دائري ڪار کي حاصل ٿي وڃي ٿي. لاش جي سڃاڻپ کان وڌيڪ اهم اهو سوال بڻجي وڃي ٿو ته اهو  ”ٽيويهون در“ ڪهڙي ٿاڻي جي حد ۾ اچي ٿو. اهڙي صورتحال جديد بيوروڪريٽڪ نظام جي ان الميي کي ظاهر ڪري ٿي، جتي مسئلي جي حل کان وڌيڪ اهم ذميواريءَ کان بچڻ بڻجي وڃي ٿو.

ڪهاڻيءَ جو مرڪزي ڪردار ميهار ملاح سنڌي سماج جي ان سادي، محنتي ۽ فطرت سان ڳنڍيل ماڻهوءَ جي نمائندگي ڪري ٿو، جنهن وٽ ڪو سياسي اختيار، اقتصادي طاقت يا ادارتي اثر رسوخ موجود ناهي، پر انساني احساس ۽ اخلاقي شعور جي دولت موجود آهي. جڏهن ته ٻئي پاسي پوليس، چوڪيدار، بيلدار ۽ ٻيا سرڪاري ڪردار هڪ اهڙي ادارتي ذهنيت جا نمائندا آهن، جن وٽ انسانيت، همدردي ۽ اخلاقي ذميواري ثانوي حيثيت اختيار ڪري وڃن ٿا. اهڙيءَ طرح ڪهاڻي فرد ۽ نظام جي وچ ۾ هڪ فڪري تصادم کي پيش ڪري ٿي، جتي هڪ اڪيلو ملاح پوري بيوروڪريٽڪ لاتعلقي جي مقابلي ۾ بيٺل نظر اچي ٿو


.

هن ڪهاڻيءَ جو هڪ اهم موضوع ماحولياتي شعور پڻ آهي. زيب سنڌي سنڌو درياهه کي رڳو هڪ جاگرافيائي حقيقت طور پيش نٿو ڪري، بلڪه ان کي زندگي، تهذيب، تاريخ ۽ اجتماعي وجود جي علامت بڻائي ٿو. ميهار لاءِ سنڌو، پاڻيءَ جو ذريعو يا روزگار جو وسيلو ئي ناهي، بلڪه ماءُ جيان مقدس ۽ زندگي بخش وجود آهي. ان ڪري جڏهن ڪھاڻيءَ جي آخري حصي ۾ پوليس لاش لاءِ ھڪ سخت فيصلو ڪري ٿي ته ميهار جي مزاحمت صرف هڪ لاش جي بي حرمتيءَ خلاف نه پر درياهه جي تقدس ۽ وجود جي بچاءَ لاءِ پڻ نظر اچي ٿي. هيءَ مزاحمت دراصل ان فڪري شعور جي عڪاسي ڪري ٿي، جيڪو سنڌوءَ جي گهٽجندڙ وهڪري، ماحولياتي تباهي ۽ انساني لالچ سبب پيدا ٿيندڙ بحرانن جي پسمنظر ۾ وڌيڪ اهميت اختيار ڪري چڪو آهي.